Zelffeniksen | Deleydenaer.nl
<SCRIPT SRC="//secure.adnxs.com/ttj?id=13225572&cb=[CACHEBUSTER]&referrer=deleydenaer.nl&pubclick=[INSERT_CLICK_TAG]&postcode=230,231,232,233" TYPE="text/javascript"></SCRIPT>
Logo deleydenaer.nl
Foto: Roy Beusker
Foto: Roy Beusker (Foto: Roy Beusker)
leidse laken

Zelffeniksen

Zelffeniksen

Elke maand geeft inwoner Remi van Zelst zijn mening over Leiden.

Afgelopen week vond er in de Kooi een groots en meeslepend discofeest plaats. De verzamelde aanwezigen waren te typeren als een bende misfits, golden girls, alcoholkamikazen en overige afgietsels van een verloren generatie. Le raison d'etre? Het heuglijke feit dat ik de 50 heb gehaald. Halverwege het leven, op mijn hoogtepunt. Vanaf nu lekker bergafwaarts. Je baan kwijt raken, de samenleving niet meer snappen en aan het eind van de tunnel druppelend achter je looprek schuifelen naar de afgrond en het licht. Halleluja.
Was ik maar een feniks. Dan kon ik mezelf in de fik steken en oprijzen uit de as.
Ik heb het gevoel dat we allemaal verlangen naar de eeuwige jeugd. Neem de avonturen van Julen, het Spaanse jongetje dat in een put van 100 meter diep viel. Bijna twee weken lang was hij dood en trending op Nu.nl, het online nieuwsmedium wat wel bestaansrecht heeft. In tegenstelling tot deze illustere krant, die besloten heeft om zichzelf, wellicht tijdelijk, uit te gummen uit de Leidse geschiedenis. Mijn enige hoop is dat de krant zal herrijzen! Dat het zijn vleugels zal uitslaan, klapwiekend op de kantelen van de Burcht zal plaatsnemen en brullend zijn tongen van vuur over de stad zal doen uitrollen. Maar ik vrees het ergste.
En ik zag nog meer verlangen naar jeugd. Het kinderpardon. Ineens waren we de Barmhartige Samaritaan. Terwijl de helft van Nederland stemt op partijen die het liefst een muur om Europa bouwt. Laten we 400 kinderen redden, zodat we ons kunnen laven aan de warme gloed van 400 blije kinderkopjes. Ons jeugdig kunnen voelen en vooral niet schuldig over die miljoenen buitenstaanders.
Was Nederland maar een feniks. Dan konden we alles in de fik steken en oprijzen uit de as.
Een paar weken geleden was ik in Madrid, mijn favoriete stad om een relatie te beëindigen. Na lang nadenken begreep ik waarom. Het is de kunst die de stad heeft weten te bemachtigen. De Tuin der Lusten, de Black Paintings en vooral La Guernica. Deze schilders wisten het verderf, de gekte en de vernietiging perfect te vatten, bij de strot te grijpen en te tonen aan de eeuwigheid. Aan mij.
Zij geven mij de kracht om te zelffeniksen. Alles te verbranden en opnieuw te beginnen. Een beter gevoel bestaat niet.


<SCRIPT SRC="//secure.adnxs.com/ttj?id=13225572&cb=[CACHEBUSTER]&referrer=deleydenaer.nl&pubclick=[INSERT_CLICK_TAG]&postcode=230,231,232,233" TYPE="text/javascript"></SCRIPT>
 
<SCRIPT SRC="//secure.adnxs.com/ttj?id=13225575&size=160x600&promo_sizes=120x600&cb=[CACHEBUSTER]&promo_alignment=center&referrer=deleydenaer.nl&pubclick=[INSERT_CLICK_TAG]&postcode=230,231,232,233" TYPE="text/javascript"></SCRIPT>
<SCRIPT SRC="//secure.adnxs.com/ttj?id=13225573&cb=[CACHEBUSTER]&referrer=deleydenaer.nl&pubclick=[INSERT_CLICK_TAG]&postcode=230,231,232,233" TYPE="text/javascript"></SCRIPT>